تلفظ: حَـجـر (Ha-jr)
حجر به معنی منع کردن کسی از تصرف در اموال خود از طرف قاضی یا دادگاه به علت کمی سن، دیوانگی، یا علت دیگر.
به وضعیتی گفته میشود که فرد به دلایل قانونی (مثل جنون، سفاهت یا ورشکستگی) از تصرف در اموال و حقوق خود ممنوع میشود(ماده ۱۲۰۷ قانون مدنی).
– بازداشت ، منع .
– نداشتن صلاحیت دردارا شدن حق معین ونداشتن صلاحیت برای اعمال حقی که شخص آن را دارا شده است.