پوزیتیویسم

Positivism

​در نگاه فلسفی و مدیریتی، پوزیتیویسم  به معنای تکیه مطلق بر داده‌های تجربیِ گذشته، فرمول‌های مکتوبِ موجود و خط‌کشی‌های صلبِ از پیش تعیین‌شده است.

​وقتی ​نگرش پوزیتیویستی (اثبات‌گرایی صلب) در بدنه اداری و ساختار نظارتی یک کشور رسوب می‌کند، به یک عارضه ساختاری تبدیل می‌شود که در آن کارشناس دولتی فکر می‌کند «فقط و فقط چیزی درست است که ما میگوییم و در آیین‌نامه‌ها اورده ایم ». در این دیدگاه، جایی برای پویایی، نوآوری و ریسک‌پذیری وجود ندارد.

​نمود عینی پوزیتیویسم در صنعت ساختمان ایران

کارشناس بوروکراتیک با تکیه بر این نگاه، اصالت را به «مدرک کاغذی» و «آیین‌نامه‌های مصوب دهه های گذشته» می‌دهد. از نظر او، فناوری‌های نوین مثلا و  ساخت پرسرعت (Rapid Construction) چون در خط‌کشی‌های صلب و قدیمی سیستم تعریف نشده‌اند، عملاً پدیده‌هایی نامعتبر یا پرریسک تلقی می‌شوند. این صلبیت ذهنی، بزرگ‌ترین مانع ورود تکنولوژی‌های مدرن به کشور است.