دسته‌ها
بیشتر بدانید

تکنولوژی کد فریب‌دهنده (Decoy Code)

سیامک نامدار - مشاور استراتژیک ساختمان و املاک

تکنولوژی کد فریب‌دهنده (Decoy Code) – راهکار هوشمند مقابله با نگاه‌های کنجکاو

Decoy Code

فناوری کد فریب‌دهنده (Decoy Code)  که بنام کد گیج کننده (Scramble Code) نیز شناخته می‌شود، یک لایه امنیتی هوشمند در قفل‌های دیجیتال کدینگ است که برای محافظت از رمز اصلی در برابر « نگاه‌های کنجکاو » و سرقت کد طراحی شده است.

ویژگی فناوری کد فریب‌دهنده

  •  مکانیزم عملکرد – پنهان‌سازی در میان جمعیت منطق ان یک تابع خیالی ساده است ، سیستم به شما اجازه می‌دهد هر تعداد عدد تصادفی را قبل یا بعد از رمز اصلی خود وارد کنید. قفل تنها زمانی باز می‌شود که رشته اعدادِ رمز واقعی شما، بدون فاصله و به صورت متوالی در میان این اعدادِ خیالی قرار گرفته باشد.
  • مثال عملی: اگر رمز واقعی شما ۵۵۶۶ باشد، می‌توانید این‌گونه کد را وارد کنید:
    •  ۷۸۲۵۵۶۶ (اعداد تصادفی قبل از رمز)
    • ۵۵۶۶۱۴۹ (اعداد تصادفی بعد از رمز)
    • ۲۱۵۵۶۶۸۳ (اعداد تصادفی در دو طرف رمز)

چرا کد فریب دهنده ضروری است؟

(تحلیل امنیتی)

فناوری کد فریب‌دهنده (Decoy Code)  دو ریسک بزرگ امنیتی را خنثی می‌کند:

  •  سرقت رمز از طریق مشاهده (Shoulder Surfing): اگر کسی در حال تماشای دست شما باشد، با دیدن یک رشته طولانی (مثلاً ۱۲ رقم به جای ۴ رقم)، نمی‌تواند تشخیص دهد که کدام بخش رمز اصلی است. حتی اگر فرد حافظه بصری قوی داشته باشد، دفعه بعد که شما کد را با اعداد خیالی متفاوتی وارد کنید، او کاملاً گیج خواهد شد.
  • تحلیل ردِ انگشت (Smudge Attack): در قفل‌های لمسی معمولی، چربی دست باعث می‌شود دکمه‌های رمز اصلی (مثلاً ۵ و ۶) براق‌تر یا کثیف‌تر از سایر دکمه‌ها باشند. این کار حدس زدن رمز را برای سارقان آسان می‌کند. با تابع خیالی، شما عملاً روی تمام دکمه‌ها ضربه می‌زنید و رد انگشت را در کل صفحه پخش می‌کنید.
  • تفاوت با سیستم‌های دیگر : باید دقت کرد که کد فریب دهنده  با «رمز یک‌بار مصرف» (OTP) متفاوت است. در رمز یک‌بار مصرف، خودِ رمز تغییر می‌کند، اما در تابع خیالی، نحوه وارد کردن رمز تغییر می‌کند تا امنیت فیزیکی حفظ شود.

کاربرد در استانداردهای اقامتی و اداری

در محیط‌هایی که تردد افراد غریبه زیاد است (مثل هتل‌های کانتینری یا دفاتر کار اشتراکی)، این قابلیت بسیار حیاتی است. امنیت نباید تنها در لایه سخت‌افزاری (بدنه قفل) باشد، بلکه باید در لایه رفتار کاربر نیز از او محافظت کند.

کد فریب دهنده یک تابع خیالی است که به کاربر این اطمینان را می‌دهد که حتی در حضور دیگران، حریم خصوصی‌اش حفظ می‌شود.