Non-prosecution order
منع تعقیب یک اصطلاح حقوقی و قضایی است که به معنای عدم پیگرد قانونی یا قضایی یک فرد متهم است. این قرار زمانی صادر میشود که پس از انجام تحقیقات، دلایل کافی برای اثبات وقوع جرم یا انتساب آن به فرد متهم وجود نداشته باشد.
به بیان ساده، هنگامی که مقام قضایی (بازپرس یا دادستان) به این نتیجه برسد که جرم اصلاً اتفاق نیفتاده یا فرد متهم هیچ نقشی در آن نداشته، قرار منع تعقیب صادر میکند.
تفاوت منع تعقیب با ترک تعقیب
این دو اصطلاح با وجود شباهت اسمی، تفاوت مهمی دارند:
* منع تعقیب:
یک تصمیم قطعی قضایی است که به دلیل نبود دلایل کافی برای مجرم شناخته شدن فرد، صادر میشود. این قرار نشان میدهد که ادامه رسیدگی به پرونده، غیرممکن است.
* ترک تعقیب:
یک تصمیم دادستان است که به دلیل شرایطی مانند رضایت شاکی خصوصی در جرائم قابل گذشت، از ادامه پیگیری پرونده صرف نظر میکند. این قرار به معنای بیگناهی متهم نیست و در صورت لغو رضایت شاکی، پیگیری میتواند دوباره از سر گرفته شود.
به طور خلاصه، منع تعقیب به این معنی است که “جرمی رخ نداده یا متهم بیگناه است”، در حالی که ترک تعقیب به این معنی است که “از پیگیری پرونده صرف نظر شده است.”